Yok yok ışınlar beynimi etmedikçe ben hayaller göreceğim. Herkesin inandıklarını red edeceğim. Hendimi dahada bir tepeleyeceğim. Nerede duracağımı bilemeyeceğim. Başkalarının bana gösterdiği yerde beklemeyeceğim. Yok yok kesinlikle benim beynim eritilmeli. Yoksa ben toplum düşmanı, düzen düşmanı olacağım. Etlerim parçalanmalı benim, mesih misali dikenli kamçılarla taçlarla ödüllendirilmeliyim. Yok yok en iyisi beni yok etmek yoksa ben susmam.

20 milyon seçeneğin en gürbüz spermleri bu insanlık uygarlığı olamaz.
Daha yüksek olması gerekmezmiydi bilincin? Daha güçlü, daha düşünceli. Nasıl olabilir böylesi bir yavanlık anlamıyorum. Beynimi eritmeli benim.

Üst yaşam formu olan insanlık nasıl bu kadar acımasız, nasıl bu kadar düşüncesiz?

Önce hayvanları ve bir birimizi yok etmekle başladık işe. Düşman diye, savaş diye olgular türettik. Bizler, sizler, onlar yarattık. Oyuncağı olduk ben, sen, o ların.

Hayatta kalma mücadelesi değil bizim yaptığımız, yok etmek arzusu sadece. Kendi varlığını, kendi hegomanyanı kabullendirme arzusu. Dünyayı sömürme, çoğalma genişleme, yok etme arzusu.

Ne olacak peki tüm Dünya insanları birbirini yok edince? Ne olacak Dünyanın tüm kaynaklarını tüketince? Ne olacak. Galaktik enternasyonalde yüzümüz yerde kalmayacakmı utanmayacakmıyız? Tüm inandığınız Tanrılar sizi yargılamayacakmı? İnandığınız cehennemde kazanlarda kaynatılmayacakmısınız?
Her birimiz bunca olan bitene seyirci kaldığımız için bizlerde bu cezaları haketmeyecekmiyiz?

Ya çocuklar dünyanın çocukları bizden gördükleriyle büyüyü bizler gibi olmayacak mı ve yok etme hırsımız kuşaklardan kuşaklara ulaşmayacakmı?

Yok yok benim beynimi eritmeli kapatmalı beni toplumdan tecrit edilmeliyim ben. neler düşünüyorum böyle

Tanrı bizi affedermi?

Tanrı beni affedermi?